Afrika,  Zuid-Afrika

Zuid-Afrika | Een kennismaking met vrijwilligerswerk – deel 2

In de zomer van 2016 ging ik via een organisatie met een groep jongeren naar Zuid-Afrika om kennis te maken met het doen van vrijwilligerswerk. We verbleven in een super leuk hostel in Durban. Naast het bezoek aan verschillende projecten werden er ook leuke uitstapjes gemaakt, zoals een safari, een bezoek aan het Moses Mabhida stadion en een weekendje naar Lesotho. Lees snel verder om te weten wat ik allemaal heb gedaan en wat ik er van vond! Vorige week kon je het eerste deel lezen, maar heb je deze nog niet gelezen? Klik dan hier.

Hollandse lekkernijen voor blinde mensen

Terug in Durban reden we naar een project dat blinde mensen helpt. Misschien heb je wel eens gehoord of gelezen dat mensen die ‘anders’ zijn in Afrika vaak niet mee tellen, niet mogen werken en er niet bij horen. Met ‘anders’ bedoel ik dan mensen met een handicap, albino’s of blinde mensen. Blinde, volwassen mensen komen bij dit project om te werken – ze maken manden en kleden, maar ook leren ze braille, koken en andere huishoudelijke taken, zodat ze zichzelf kunnen redden en een normaal leven kunnen leiden met hun gezin. Het was heel speciaal om hier te zijn en als bedankje hadden we allemaal lekkere, typisch Nederlandse dingen meegenomen, zoals stroopwafels, drop en pepermuntjes. De mensen hebben voor ons gezongen – wat kunnen die mensen goed zingen! Zonder het vooraf te bespreken zingen ze een lied met meerdere stemmen en geven verschillende mensen het ritme aan. Prachtig, maar daarna verwachtten ze van ons ook een liedje… maar of ze hier nu blij mee waren 😉

Een tour door Umlazi township

De volgende dag kregen we een township tour van onze lokale begeleider. Onderweg naar Umlazi township – de grootste township van Durban én de vierde grootste township van Zuid-Afrika – bezochten we de Place of Safety. Hier wonen kinderen die niet meer veilig thuis kunnen wonen. Ze zijn misbruikt, mishandeld of hun ouders kunnen niet meer voor ze zorgen. We werden naar een lokaal gebracht waar we om en om met een meisje van daar zaten. Ze hebben voor ons gezongen en gedanst, maar daarna was het (natuurlijk) weer onze beurt. We hebben hard gelachen – en zij ook, want zingen en dansen was niet aan ons besteed 😉 Natuurlijk was er ook tijd om te praten. Ik zat naast drie meisjes, waarvan twee goed Engels spraken. Ze waren 15 en 16 en we hebben een gesprek gevoerd over ons leven, wat in hun geval nogal heftig was. Beide meiden wonen hier in het geheim voor hun eigen veiligheid, wat wil zeggen dat hun ouders en familie niet weten waar ze zijn. Als afscheid van mijn twee nieuwe vriendinnetjes schreven we elkaars namen op onze handen – zoals je kunt zien op de foto bovenaan deze blog. Foto’s van de kinderen mochten er om veiligheidsredenen niet genomen worden, maar een foto van onze handen mocht gelukkig wel. Voor de veiligheid heb ik de namen wel even vervaagd, want je weet maar nooit… In deze korte tijd heb ik vriendinnen gemaakt, die ik waarschijnlijk nooit meer terug zal zien. Ik denk nog vaak terug aan dit bijzondere moment en ben erg benieuwd hoe het met de meiden gaat.

Na de lunch bij de familie van onze lokale begeleider gingen we met hem de échte township in. We moesten dicht bij elkaar blijven en geen waardevolle spullen meenemen, want er is veel criminaliteit in de townships. Onze begeleider heeft er gewoond en dit is de reden dat wij er redelijk veilig konden lopen. Hij vertelde ons veel over het leven in de sloppenwijk en liet ons zijn oude ‘huisje’ zien. Het is echt ongelooflijk hoe de mensen hier wonen. Er wordt veel elektriciteit illegaal van de elektriciteitsdraden afgetapt, maar destijds waren er sinds kort toiletgebouwen aanwezig met stromend, schoon water.

Straatjongens

Het project van I Care was het laatste project dat we deze reis bezochten en dit is ook het project wat ik het meest indrukwekkend vond. I Care is een organisatie die werkt met straatjongens en bestaat uit drie plekken waar verschillende dingen gedaan worden. Wij bezochten het Hope Centre. De mensen van I Care hebben veel contact met de jongens die op straat wonen en leven. ‘s Ochtends kunnen de straatjongens die dit graag willen door I Care worden opgehaald en ze worden dan naar het Hope Centre gebracht. Hier krijgen ze ontbijt en lunch, de mogelijkheid om te douchen, tv te kijken, te lezen en spelletjes te doen. De jongens krijgen hier ook kleding en de mogelijkheid om te praten met sociale medewerkers, want de jongens die bij I Care komen zijn bereid hun leven te veranderen en van de straat af te gaan. I Care kan er voor zorgen dat de jongens een goed thuis krijgen, weer terug gaan naar hun ouders en/of naar school gaan. Als de jongens weer een thuis hebben, komt er regelmatig iemand van I Care langs op huisbezoek – ze worden dus nog erg lang begeleid in het opbouwen van een toekomst. Onze lokale begeleider leefde als kind ook op de straat en is met hulp van I Care van de straat af gegaan en naar school gegaan.

Wij maakten kennis met de negen jongens die deze dag door I Care werden opgehaald, hebben verschillende spellen gespeeld en gevoetbald. De jongens praatten niet graag en we moesten op onze waardevolle spullen passen, want het blijven jongens van de straat. De jongens kregen een late lunch, omdat ze vaak in de avond niet eten. Aan het eind van de middag werden de jongens weer terug naar de straat gebracht en wij mochten mee. Op vier plekken in het centrum van Durban werden de jongens afgezet. Sommige jongens hadden een deken en anderen een dikke jas. Het was een hele aparte ervaring om de jongens weer af te zetten op de straat. Toen wij warm gedoucht in ons bed lagen in het hostel, lagen de jongens waar we de hele dag mee hadden opgetrokken in de kou op de straat te slapen. Ze hielden zich warm door lijm te snuiven. Hadden die avond geen eten en geen dekens. Erg gek, maar wel de werkelijkheid.

Ik hoop dat de jongens voor hun 18e beseffen dat ze beter af zijn wanneer ze niet meer op straat wonen, want dan kan I Care ze nog helpen op weg naar een goede toekomst! Tijdens deze reis naar Zuid-Afrika ben ik ook een weekendje naar Lesotho geweest, maar daar lees je meer over in een aparte blog!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *