Afrika,  Lesotho

Lesotho | Een nacht slapen bij de locals

Laatst heb je mijn ervaringen en belevenissen kunnen lezen over het vrijwilligerswerk in Zuid-Afrika. Als je deze gelezen hebt, weet je dat ik je heb beloofd om een aparte blog te schrijven over mijn weekend in Lesotho, dus bij deze! Heb je mijn verhalen over het vrijwilligerswerk nog niet gelezen? Lees dan hier deel 1 en deel 2.

Hobbelend naar het hoogste punt

Vanuit Durban was het een middagje rijden naar het begin van de Sani Pass – de kronkelende weg die je naar Lesotho brengt. We bleven slapen in een hostel aan de Sani Pass en de volgende dag gingen we vanuit hier met jeeps richting Lesotho. De weg was kronkelend, hobbelig en soms erg steil, maar het uitzicht was zoooo mooi! Na vier uren rijden, diverse fotostops en twee paspoortcontroles waren we dan eindelijk in Lesotho. We kwamen natuurlijk steeds hoger en bereikten op een gegeven moment ook het hoogste punt van 3240 meter – in de sneeuw! Op deze kou in Lesotho was ik niet echt voorbereid en ik had dan ook alle warme kleding aan die ik bij me had 😉 Ik was in augustus in Zuid-Afrika en Lesotho en dan is het daar winter. Het was het droge seizoen in Lesotho en alles was zanderig en dor, maar dat maakte het uitzicht niet minder mooi!

Het stukje van Lesotho waar wij waren, was erg primitief. Men heeft geen elektriciteit en woont in kleine, ronde, zelfgemaakte hutjes. In Lesotho passen de mannen overdag op het vee en zijn de vrouwen thuis. Men loopt hier allemaal met dikke dekens om zich heen en de mannen lopen met stokken en grote laarzen terwijl ze met het vee op pad zijn.

Een bijzondere slaapplaats

Een aantal van ons mochten bij een lokale familie slapen en ik was een van de gelukkigen, maar eerst was het tijd voor een kampvuur en hebben de mannen en vrouwen voor ons gedanst. De vrouwen dansten met een soort rokje van veren met belletjes en maakten een aparte beweging met hun heupen en kont – heel komisch, maar ook erg lastig en ja… ik spreek uit ervaring 😉

Na het eten werd ik met drie anderen opgehaald door de mevrouw waar we bleven slapen. Het was inmiddels erg donker en nog kouder geworden en er was geen elektriciteit in het gebied waar wij verbleven, maar we moesten nog wel een berg op lopen om bij haar huis te komen. Dit was dus best een uitdaging zonder te struikelen! De mevrouw sprak niet goed Engels en had het over werken en vee. We kregen door dat we nog iets gingen doen en waren ‘bang’ dat we de dieren nog moesten verzamelen in de kou en het donker. Na een kwartiertje lopen zetten we onze spullen in het schuurtje en gingen we met de mevrouw mee, maar we hadden nog steeds geen idee wat we gingen doen. Uiteindelijk kwamen we bij een soort schuurtje waar licht brandde en toen we de voordeur open deden, bleek dat we bij een school terecht waren gekomen. Onze gastvrouw was lerares op deze school en nam ons mee naar haar werk – als juf in spé vond ik dit natuurlijk geweldig! Deze school is voor de jongens die overdag met het vee op stap zijn. Ze krijgen elke avond door de week een uurtje les en leren dan lezen, schrijven en Engels. De jongens waren van onze leeftijd, maar leerden dus nog lezen en schrijven en daarom wordt er veel geleerd in liedvorm. Zo zingen ze liederen over hiv, het geloof en het leven. Zo bijzonder om dit te mogen zien!

 

 

 

 

 

 

 

 

Terug bij het schuurtje waar we mochten slapen werden de gordijnen nog even voor ons opgehangen en kregen we met z’n vieren drie matrassen, drie kussens en zes dekens, maar we waren warm aangekleed en lagen knus tegen elkaar aan.

De volgende ochtend gingen we terug naar de rest van de groep en bleek dat de rest gelijk na het eten al naar bed ging, want ja; wat moesten ze anders?! Toen was het natuurlijk nog leuker dat wij nog naar die school waren geweest. Na het ontbijt zijn we wezen paardrijden. En ik ga het nog een keer zeggen: wat is de omgeving daar mooi!

De hoogste pub

Hierna was het – helaas – alweer tijd om terug te gaan richting Durban, maar niet zonder te stoppen bij de hoogste pub van Afrika en hier een warme chocolademelk te drinken mét marshmallows! Hierna reden we dezelfde weg, via de Sani Pass, weer terug naar beneden en Lesotho weer uit.

Dit waren mijn twee nachten in de Drakensbergen! Ik vond het geweldig en Lesotho is zo mooi, dus als je de kans hebt om een paar dagen naar Lesotho te gaan, raad ik dit zeker aan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *