Afrika,  Gambia

Gambia | Het straatbeeld van…

Ik zit achterin een jeep, rijdend door het binnenland van Gambia. Het hobbelt enorm, een grote stofwolk vormt zich achter ons en de reggae muziek staat gezellig aan. Het straatbeeld van Gambia is kleurrijk, prachtig, maar ook triest en verdrietig.

In de toeristische omgeving van Banjul zag ik grote billboards met reclame van luxe tv’s en moderne vakantiehuizen, reed ik over een moderne verharde weg en zag ik af en toe mooi aangelegde bloemenperkjes. Hier in het binnenland van Gambia rij ik over een zanderige weg met veel hobbels en gaten. Als ik achterom kijk, zie ik niets meer door het oranjekleurige zand dat omhoog stuift. Links zie ik een groepje witte geiten snuffelen tussen al het afval in de berm. Rechts zie ik lage, stenen gebouwen met een golfplaten dak. Ik zie dat één daarvan een winkeltje is. De meneer van het winkeltje zit buiten op een plastic stoel, wachtend tot er een klant komt. Hij verkoopt pannen, plastic borden, plastic bekers, bezems, grote plastic bakken en emmers. Meer kan ik niet zien, want we rijden verder. Nog steeds over die hobbelende weg.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Iets verderop loopt een mevrouw met een jerrycan op haar hoofd. Ze is gekleed in prachtige gekleurde doeken en achterop haar rug draagt ze een baby. Ze komt van de waterput die ik zojuist gepasseerd ben. Ondertussen komt er een groepje kinderen aangerend. Ze lachen, zwaaien en roepen “Toubab!” “Toubab!” Oftewel: “Blanke!” “Blanke!” Een van de kinderen speelt met een stok en een grote plastic deksel, de ander speelt met een autoband en het kleinste jongetje draagt slechts één kapotte schoen die maten te groot lijkt. Ze komen aangerend vanaf de ronde, rieten hutjes die ik in de verte zie staan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een paar minuten later zie ik een ezel die een kar vol hout trekt, ik zie veel meloenen opgestapeld langs de weg liggen en weet gelijk dat de meloenen net geoogst zijn en dus iedereen meloenen verkoopt. Dan moeten we plotseling vol op de rem voor een groepje overstekende apen. In Gambia speelt het leven zich op straat af. Het harde leven tussen de golfplaten, de autobanden, zakken rijst, roestige fietsen, krakkemikkige karren, geiten, ezels en kapotte kleding.

 

 

 

 

 

 

 

Dit is het pure leven in Gambia en terwijl ik verder rij, achter in de jeep, op naar mijn volgende slaapplaats, doe ik even mijn ogen dicht. Ik hoor de kinderen nog lachen en zie de vrolijkheid en positiviteit van de kleurrijke mensen in dit kleurrijke land voor me.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *