Afrika,  Gambia

Gambia | Op excursie naar Kunta Kinteh Island

Wellicht heb je het in een eerdere blog al gelezen, maar in de winter van 2012 maakte ik een rondreis door Gambia en Senegal. Na deze rondreis van ongeveer twee weken verbleef ik nog een week aan het strand van Kotu, maar ook dan moeten er natuurlijk excursies gemaakt worden! Op tweede kerstdag 2012 ging ik naar Kunta Kinteh Island. Een kerstdag om nooit meer te vergeten, lees snel verder waarom.

Hakuna matata

Kippen, brommers, karren met stoffen en zakken rijst, manden met groente geiten, fietsen kruiwagens vol met bananen, zakken met verse vis, ezels, vrachtwagens en auto’s. Alles wat je kunt bedenken ging mee op de ferry van Banjul naar Barra. Pas wel goed op je spullen tijdens deze échte Afrikaanse belevenis. De boot vaart niet op vaste tijden, maar begint ‘s ochtends vroeg met varen en stopt aan het begin van de avond. Aan het begin van de haven moet je een kaartje kopen voor de ferry en het is er een chaos met heel veel mensen, dieren, auto’s, vrachtwagens en koopwaar. Als de ferry is aangemeerd en alles is gelost, gaat het hek open en stormt men naar de ferry. Het laden en lossen duurt langer dan de overtocht en gaat dan ook niet heel efficiënt, maar dat hoort erbij! De ferry had een beetje (lees: 45 minuten) vertraging, omdat de band van een vrachtwagen knapte en deze vrachtwagen half op de boot en half op de kade stond. Dit wordt op z’n Afrikaans opgelost en hakuna matata.

Kunta Kinteh

Na een bezoek aan Fort Bullen dat is gebouwd in 1826 door de Britten om de slavernij tegen te gaan, reden we naar Kunta Kinteh Island – ook wel James Island genoemd. Dit kleine eiland had in de 15e eeuw een perfecte ligging om slaven op te vangen om ze vervolgens verder te vervoeren. Vandaag de dag zijn hier nog steeds de overblijfselen van te zien, zoals de kleine ruimtes waar de vele slaven in verbleven voordat ze naar Amerika gingen. Kunta Kinteh was een van de slaven die op dit eiland werd vastgehouden. Hij woonde in het dorp Juffure in Gambia en werd daar door slavendrijvers gevangen. Zijn verhaal is beschreven door de schrijver Alex Haley en er is ook een film over het leven van Kunta Kinteh gemaakt.

 

Lolly’s gooien vanuit de auto

De terugweg naar Barra reden we door verschillende dorpjes en langs veel compounds. We hadden lolly’s meegenomen voor de kinderen en deze kwamen aangerend toen ze van verre een auto hoorden aankomen. “Toubab, Toubab!” werd er geroepen – dit betekent blanke – en er werd veel gezwaaid. Omdat we niet telkens konden stoppen om alle kinderen een lolly te geven, reden we gewoon door en gooiden we de lolly’s uit de auto richting de kinderen. Misschien een beetje gek als je het zo leest, maar op dat moment was het heel normaal en stiekem erg leuk om te doen! En heel leuk om te zien hoe al die kinderen van links en rechts, soms vanuit het niets, kwamen opduiken en naar de weg toe stormden om naar ons te zwaaien en hun lolly op te zoeken.

Nog niet genoeg van de African Experience

Omdat we ons nog meer wilden onderdompelen in het echte Afrikaanse leven, besloten we om de terugweg niet de grote ferry van Barra naar Banjul te nemen, maar de kleine, lokale bootjes. We werden raar aangekeken dat we dit wilden, maar we hielden voet bij stuk en zo kwamen we uiteindelijk op de lokale ferry terecht. Nouja ferry, het was gewoon een krakkemikkige, houten boot die veel goedkoper is dan de grote ferry die we die ochtend hadden genomen en ook nog eens sneller aan de overkant is. We vonden de grote ferry al een belevenis, nou dit was een nog grotere belevenis! De bootjes konden niet aanmeren en moesten dus een eindje vanaf de kust in het water blijven liggen. Er waren allemaal sterke mannen die de mensen naar de bootjes brachten door de mensen op hun schouders te nemen. Ha! Je dacht toch niet dat ik bij een man op de schouders ging zitten?! Ik loop zelf wel, dacht ik… dan zou ik tot mijn buik of schouders in het water moeten lopen. Dan toch maar bij een man op de schouders en met droge voeten op de boot… Met zo’n 70 (!!) mensen zaten we op een houten boot. De mannen moesten op de rand van de boot zitten en de vrouwen in het ruim of op de grond. Er kon echt niets en niemand meer bij, zo vol was de boot. Met mijn zeeziekte was ik echt niet van plan om op de grond te zitten en de horizon niet te kunnen zien, maar het had niet veel gescheeld of ik mocht niet mee. Ik moest echt op de grond zitten, net als alle lokale vrouwen, maar toevallig waren er nog wat Nederlanders mee op deze avontuurlijke overtocht en eenmaal vertrokken paste ik nog net naast deze Nederlandse man met zijn twee zoons.  We kregen allemaal een zwemvest, maar toch waren we erg blij dat we veilig in Banjul van de boot mochten. Hier weer bij een man op de schouders en met droge voeten, zwart van al het zand van de rit in de jeep, maar wel veilig én een hele ervaring rijker waren we weer in Banjul.

In Afrika kan alles en zijn de gewoonste dingen als een tochtje met een ferry voor ons al een hele belevenis. Op dat moment was de overtocht van Barra naar Banjul niet echt een pretje, maar achteraf toch een heel gaaf verhaal om te vertellen! Tweede kerstdag 2012 zal ik nooit meer vergeten! Wat is het gekst wat jij ooit hebt meegemaakt in Afrika?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *