Afrika,  Gambia

Gambia | Een wereld van verschil

Na mijn eerste, echte verre reis naar Cuba in 2011 ging ik een jaar later naar Gambia in combinatie met een paar dagen Senegal. Dit was mijn eerste kennismaking met het echte Afrika – het Afrika onder de Sarah. Ik was vijftien en werd vooraf lichtelijk gewaarschuwd over hetgeen wat ik mogelijk te zien zou krijgen tijdens de rondreis – denk hierbij vooral aan de armoede die er in het land heerst. In dit artikel lees je mijn verhaal over mijn eerste ervaring met Afrika!

Er waren een paar dingen die me in de eerste instantie opvielen toen ik vanuit het vliegveld de warmte van ‘the smiling coast of Africa’ instapte. De vrouwen die gekleed zijn in mooie, gekleurde doeken met vaak een baby achter op hun rug gebonden. De ezels die gewoon tussen de auto’s en de minibusjes op de weg lopen. De vrolijkheid en vriendelijkheid van de mensen. Al het afval langs de kant van de weg. De wegen die vol met gaten vaak bestaan uit rood zand, soms met en soms zonder asfalt eronder verstopt. De kraampjes met fruit en andere etenswaren langs de weg. De vrouwen die alles op hun hoofd dragen. Welkom in Afrika!

De reis

Ik maakte een rondreis van ongeveer 13 dagen door het hele land. Gambia is ongeveer 250 km lang en rond de 30 km breed, dus ideaal voor een rondreis van ongeveer twee weken! Hieronder zie je een paar plaatsen die ik bezocht heb, aangeduid met een roze pinnetje.

We sliepen tijdens de reis voornamelijk in lodges met doorgezakte bedden, geen elektriciteit en een koude douche. Ik heb deze hele reis geluncht met kip met rijst en gedineerd met rijst met kip 😉 ik kon hierna geen rijst en kip meer zien! Ik bezocht deze reis veel dorpjes, kleurrijke en drukke markten, zag veel vogels, bezocht een school – iets wat ik erg graag doe in het buitenland als bijna juf – en zag (helaas) veel apen en bavianen 😉 Natuurlijk zag ik armoede, mensen met gaten in hun kleren, kinderen die er niet fris en gezond uit zagen, kleine (zelfgemaakte) hutjes. Ik hoorde en zag hoe mensen en kinderen kilometers moeten lopen voor water, hoe kinderen kilometers moeten lopen naar school – als ze al de mazzel hebben om naar school te kunnen. Ik heb dit nooit als heftig ervaren, wel als erg indrukwekkend. Zo ziet je leven er dus uit als je wieg op zes uurtjes vliegen van Nederland staat.

Een kijkje bij de locals thuis

Het eerste wat we deden toen we in Senegal aankwamen was inkopen doen op de markt. Niet voor onszelf, maar voor een lokale familie die we hopelijk mochten bezoeken. We kochten olie, thee, mayonaise, rijst en wat andere levensmiddelen voor de lokale bevolking. Rijdend over een hobbelige, zanderige weg op weg naar onze slaapplek, reden we langs verschillende compouds – een omheinde plek met binnenin verschillende hutjes waar een familie samen leeft. We stopten bij een willekeurig gekozen compound waar onze gids uitstapte om aan het hoofd van de familie te vragen of we ze mochten bezoeken. Het mocht en het werd een bijzondere ervaring. Alles wat we er zagen was echt, het was niet vooraf geboekt of geregeld waarbij men net doet alsof ze er wonen – dat hoor je ook vaak!

Nee, dit was echt en puur. De familie had zelfs nog nooit blanke mensen gezien, we werden gastvrij ontvangen en waren welkom in alle hutjes. We kregen geitenmelk aangeboden, terwijl ze voor zichzelf eigenlijk niet genoeg hadden. Ons werd uitgelegd hoe men hier leeft, dat de vrouw met haar vele kinderen op een klein matje slaapt met één dekentje, hoe de mannen verschillende vrouwen hebben, hoe de kinderen kilometers lopen om naar school te gaan en/of helpen op het land, hoe de mannen met het vee op stap gaan en hoe de vrouwen kilometers lopen voor water. Als dank gaven wij de familie de spullen die we op de markt hadden gekocht. Wat waren ze blij. Er zaten zelf enkele dingen tussen die ze helemaal niet kende. Ze vroegen zich af waarom wij zo blank waren, smeerden wij soms mayonaise op ons lichaam? Wat moesten ze doen met de theezakjes die we hadden meegebracht? Ik vond het geweldig om ballonnen en snoepjes uit te delen aan de kinderen. De kinderen stopten de snoepjes met papier en al in hun mond, moest je die er eerst afhalen? Ze hadden geen idee.

Afrika heeft mijn hart gestolen en ik hoop dat je nu een beetje begrijpt waarom. En voor je vanavond bij het tandenpoetsen de kraan (te) lang laat open staan… denk dan eventjes terug aan deze blog – misschien kun je tijdens het tandenpoetsen de kraan even uitzetten 😉

Ik merk dat ik nog lang niet ben uitgeschreven over mijn reis naar Gambia, dus er volgt vast een deel 2 binnenkort! Hoe was jouw eerste ervaring met Afrika? Heb jij er net zo van genoten als ik?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *